Programma '(nothing beats) cubic inches'

Live-registratie op cd, distributie BVHaast

Geluidstechniek: DJC – Manuel Cooymans

Programmatoelichting

DEMOCRACY - Graham Fitkin

Democracy is in 2004 geschreven in opdracht van Combustion Chamber met financiële steun van het Amsterdams Fonds voor de Kunst. Het was het tweede stuk binnen een jaar, waarin ik steeds maar nadacht over het begrip democratie. Ik realiseerde me dat naar mijn idee het begrip niet zo werkte als het bedoeld was in deze tijden, en hoe zo’n afkeer ik ervan had dat er aangenomen wordt dat democratie tegenwoordig het beste systeem is voor zoveel verschillende culturen. Ik dacht na over de beslissingen van gekozen vertegenwoordigers en de basis waarop al die beslissingen werden genomen. Het leek allemaal behoorlijk verwrongen.

TOP

THE ESCAPE - Ana Mihajlovic

TOP

BUST - Ron Ford

Bust is een buitengewoon beknopt pianoconcert voor Pauline Post. In de luttele minuten van haar optreden vecht Pauline voortdurend tegen een ensemble dat haar voor de voeten loopt, haar tegenwerkt, in haar rug port, en de hele tijd door haar mooie spel heendruist. Maar ondanks al deze tegendraadsheid spelen Pauline en het ensemble samen in een spel – een spel dat op elk moment uiteen dreigt te spatten. Bust is eigenlijk precies wat de naam van het ensemble betekent: een kleine kamer die op het punt van exploderen staat.

TOP

MOVEMENT FOR BAND - Maarten van Norden

(2006, tijdsduur 12 min., opdrachtwerk Fonds Scheppende Toonkunst). Movement for Band is Combustion Chamber op het lijf geschreven qua sound en ritmiek. Dat is niet zo verwonderlijk, aangezien de componist al enige jaren als saxofonist deel uitmaakt van de groep. De ritmiek is gebaseerd op een getalsreeks die zich in de loop van het stuk in verschillende gedaantes vertoont. In de harmonie wordt uitgegaan van een beperkt aantal sets van noten die zowel als samenklank als in de vorm van een toonladder gebruikt kunnen worden. Een belangrijke rol is in dit stuk weggelegd voor de snaarinstrumenten in de vorm van enkele uitgeschreven solo-passages.

TOP

ETERNAL DELIGHT - Steve Martland

Eternal Delight was specifically written for the band's UK Contemporary Music Network tour and also as a companion piece to Horses of Instruction. As with that piece, its title also comes from a Blake aphorism "Energy is Eternal Delight" - a notion which idealises my attitude to the band and confirms my instincts about music and even life itself. Eternal Delight is structurally and harmonically far more complex than Horses of Instruction. It is also the first piece where I use any formal recapitulation of musical material. In retrospect, I suppose that I might think the work is the most symphonically structured of all the music on this recording. There is an introduction, exposition, secondary sections, a development of sorts and a grand coming-together finale. Playing in unison (pitch and rhythm) or both together, is an important feature in this piece. It is music which I hope is celebratory.

TOP

GRAB IT XL! - Jacob ter Veldhuis

Grab It! is oorspronkelijk geschreven voor tenorsaxofoon en ghettoblaster in 1999. Nadat Arno Bornkamp het gespeeld had op het World Sax Congres in Montreal (2000) werd het een repertoirestuk voor saxofonisten. Er bestaan o.m. bewerkingen voor elektrisch gitaar, rockband, big band en deze speciaal voor Combustion Chamber gemaakte versie door Marco C. de Bruin. Zoals al Ter Veldhuis’ boomboxstukken is Grab it! gebaseerd op een ‘groove’ van gesproken woord; in dit geval afkomstig van gedetineerden in een Amerikaanse gevangenis. Het hartverscheurende verbale geweld van deze mannen - een spervuur van lettergrepen, woorden en oneliners - vormde een perfecte eenheid met het krachtige en schorre geluid van de tenorsax. Alle melodieën en ritmes zijn afgeleid van de spraak. De betekenis van de teksten wordt duidelijk naarmate het stuk vordert, evenals de hopeloze situatie waarin de gevangenen zich bevinden. Zelfdoding komt regelmatig voor: 'He tied one end around the pipe, and he hung himself. So he went out the back door rapped up in a green sheet with a tag on his toe....You lose everything!' - de dodencel als metafoor voor het leven. Maar de compositie is niet uitsluitend somber en kan even goed worden opgevat als een ‘memento vivere’. Het leven is de moeite waard: grijp het!”

TOP

STUDY IN COLOURS, SHAPES AND SOUNDS - Justin Billinger

Toen het plan ontstond voor Study in Colours, Shapes and Sounds wilde ik een stuk componeren dat niets te maken had met stijlen of welke bestaande idiomatische vorm dan ook. Zo ontstond het raamwerk. Zoals een van mijn favoriete componisten ooit zei: “Als je een huis ontwerpt begin je niet met het kiezen van de stenen: vorm en ontwerp zijn de belangrijkste factoren”. Voor Study…. heb ik een 7x7 magisch vierkant gebruikt om de vorm (gebruik makend van metrische modulatie), toonhoogte en ritmische organisatie te genereren, waarbij de binnenvierkantjes (3x3 en 5x5) ook op een soortgelijke manier fungeerden. Als men dus van ieder beschikbaar vierkant gebruik maakt komt het stuk uit op drie secties of delen. Het eerste gedeelte (deel 1) bestaat uit een pianosolo met bepaalde ‘overhangende tonen’, vergelijkbaar met een demperpedaal van een piano maar slechts voor bepaalde toonhoogtes. Deze tonen verschijnen achter elkaar door het hele ensemble heen. De toonhoogte-groepen bestaan uit twee 7-toon reeksen; beide hebben gemeenschappelijke tonen. PO1 (pitch order 1 = toonreeks 1) is één halve toon of kleine secunde verwijderd van PO2. Groepjes binnen het ensemble worden verwezen naar de een of de andere reeks (PO1 is bariton/hoorn/vibrafoon; PO2 is tenor/marimba/gitaar). Deel 2 is een viool en trombone-solo (resp. PO1 en PO2); het ensemble wordt opnieuw in tweeën gesplitst, waarbij iedere groep gelieerd wordt met een van de solo-instrumenten óf toonreeks (alt/tenor/gitaar/bas en bariton/hoorn/trompet/piano). Deel 3 is een roto-tom en sopraansax solo. Het ensemble wordt wéér verdeeld (bariton/hoorn/trombone/piano/trompet en alt/marimba/viool/gitaar/bas). Iedere partij/stem heeft een bepaald frequentie-spectrum waarin die, op een doorwerkende manier, opereert. Deel 1 heeft de nauwste ambitus (3x3); deel 2 groeit naar 5x5 en deel 3 is de breedste, op 7x7. Het doet denken aan een ultra-trage zuiger-actie in een verbrandingskamer.

TOP

IGUANA - John Korsrud

Iguana is in 1992 geschreven voor mijn nieuwe muziek/jazz-ensemble in Canada, The Hard Rubber Orchestra. Er zijn vele invloeden van Public Enemy, John Zorn en Steve Reich in te vinden. Iguana is mijn derde stuk voor Combustion Chamber.

BIOGRAFIEEN

Combustion Chamber werd in 1994 opgericht door Rutger van Leyden. Als kamerorkest begeleidde het Volume 2, een dansconcert van Beppie Blankert met muziek van Charles Ives. Combustion Chamber verwierf o.m. bekendheid in het seizoen 1996-1997 met een maandelijks optreden in het VPRO-televisieprogramma Reiziger in Muziek. Acht compositiestudenten van verschillende conservatoria schreven een kort stuk dat live door Combustion Chamber in de uitzending werd uitgevoerd. Het resulteerde in de concertserie Toekomstmuziek en de cd Main Burner. In 1998 trad Combustion Chamber op in de NPS-serie Klap op de Drieklank met muziek van Michael Torke, John Adams, Jacob ter Veldhuis en Ron Ford. Ook trad het op tijdens het oudejaarsavondfestival Klap op de Vuurpijl (‘98/’99) van het Willem Breuker Kollektief. Tijdens het Holland Festival 1999 voerde Combustion Chamber werk van de Turks-Amerikaanse componist Kamran Ince uit, en later dat jaar composities van Willem Breuker voor de NPS-documentaire over Benno Premsela. In 2000 volgde het programma Engelse School, met werken van Steve Martland en zijn compositiestudenten aan de Royal Academy of Music in Londen: Joe Duddell, Demian Rees en Jeremy Benhammoe. Voor het project Interconnector verstrekte Combustion Chamber compositie-opdrachten aan diverse gelijksoortige componisten tot het schrijven van een stuk van ongeveer tien minuten. De musici van Combustion Chamber zijn klassiek geschoold, maar werkzaam in verschillende muzikale disciplines. Componisten laten dan ook ruimte voor improvisatie in hun stukken.

TOP

Rutger van Leyden studeerde orkestdirectie aan het Koninklijk Conservatorium te Den Haag bij Pierre Stoll en Lucas Vis. Masterclasses volgde hij bij Gennady Rozhdestvensky, Peter Eötvös en Anton Kersjes. In 1994 was hij finalist tijdens het prestigieuze Besançon International Conducting Competition. In 1996 assisteerde hij Riccardo Chailly met het Koninklijk Concertgebouworkest in een uitvoering van Varèses Amériques en in Leoncavallo’s Pagliacci. Rutger van Leyden dirigeerde o.m. het ASKO Ensemble, het Ives ensemble, Xenakis Ensemble, Slagwerkgroep Den Haag, Ensemble Relâche, Orkest de Volharding, het Limburgs Symfonie Orkest, Symphonie Orchester Rheinland-Pfalz en het Radio Orkest van de Poolse Omroep. Hij dirigeerde de opera Where the Cross is made van Klaas ten Holt (regie Carel Alphenaar en Chaim Levano) en de musical de Tijdaffaire van Guus Vleugel en Ton Vorstenbosch. Rutger van Leyden is oprichter, chef-dirigent en artistiek leider van Combustion Chamber. Op de cd Present, een portret van verschillende in Nederland werkzame (jonge) componisten werkte hij met Combustion Chamber en het Nieuw Ensemble. In 1999 dirigeerde hij het Nederlands Blazers Ensemble en het Hilliard Ensemble in het programma Bloed van Cornelis de Bondt (tevens cd-opname). Met Combustion Chamber trad hij op in het Holland Festival 1999 met een programma rond de Amerikaans/Turkse componist Kamran Ince. In 2000 dirigeerde hij het Nederlands Blazers Ensemble in een project met The Grand Pianola Music van John Adams. In hetzelfde jaar realiseerde hij het programma Engelse School met Combustion Chamber en muziek van Steve Martland. In 2001 dirigeerde hij het Nederlands Blazers Ensemble in het project Stemmen van onder het ijs met muziek van Alexander Raskatov (tevens cd-opname). Sinds 2005 leidt hij het Willem Breuker Kollektief tijdens de begeleiding van de film Faust (1926; regie Friedrich Wilhelm Murnau), waarbij Willem Breuker de muziek componeerde. In 2006 dirigeerde hij voorstellingen van Chiel Meijerings opera Alzheimer tijdens een tournee door Nederland.

TOP

Graham Fitkin studeerde aan de Nottingham University en aan het Koninklijk Conservatorium bij Louis Andriessen. Hij werkt regelmatig samen met pianiste Kathryn Scott en was oprichter van ensemble Nanquidno (vier pianisten). Ook werkt hij nauw samen met Piano Circus, een ensemble voor zes piano’s. Sinds zijn onderscheiding met een ‘Composer for Dance Award’ in 1990 werkt hij met choreografen over de hele wereld. In 1994 won hij de International Grand Prix Music for Dance Video Award. Graham Fitkin werkte o.m. samen met het Nederlands Blazers Ensemble, Apollo Saxophone Quartet, het London Chamber Orchestra en Combustion Chamber. Zijn composities worden uitgevoerd door orkesten als het Halle Symphony, BBC Philharmonic, Tokyo Symphony, RSNO, BBC National Orchestra of Wales, Bournemouth Symphony en het Nederlands Radio Filharmonisch Orkest. In 1996 richtte hij de Fitkin Group op, dat met name zijn eigen werk uitvoerde, maar ook dat van componisten als Bryars, Poppy, Feldman. De Fitkin Group gaf concerten in de UK en Europa. Hiernaast leidde Graham Fitkin educatieve projecten, seminars, masterclasses en workshops in de UK, Japan, Italië en Soweto. Tot zijn recente werk behoren Circuit voor Kathryn Scott en Noriko Ogawa, Kaplan, een stuk met video en webcams gebaseerd op de hoofdfiguur uit Hitchcocks North By Northwest, Lens voor pianotrio in opdracht van het Amsterdamse Concertgebouw, Pawn voor het Duke Quartet en Geography, een multilocatie-werk voor computers en video. Dit jaar staan o.m. nieuw werk voor het Loeki Stardust Quartet, een multimedia-project voor The Wilson Sisters en Wayne MacGregor gepland en nieuwe cd’s van Circuit en Still Warm met Ruth Wall.

TOP 

Ana Mihajlovic (Koeweit) woonde van 1972 tot 1995 in Belgrado, waar ze afstudeerde in piano en theorie. Hierna studeerde ze compositie aan de Universiteit van de kunsten in Belgrado, en behaalde in 1993 haar masters degree voor de compositie Mundus Sensibilis. Sinds 1995 woont ze in Nederland, waar ze haar studie vervolgde bij Louis Andriessen. Met The Magnificent 7, een groep jonge componisten uit Belgrado die rock-, pop- en klassieke muziek samenbracht, werd ze door Radio Belgrado uitgeroepen tot meest succesvolle musicus. Deze titel kreeg ze opnieuw voor haar compositie Story II. Naast deelname aan internationale workshops van Ton de Leeuw, Nigel Osborne, Dimiter Christoff, Krysztof Penderecki en Srdjan Hofman werd Ana Mihajlovic drie keer geselecteerd voor de Internationale Gaudeamus Muziekweek. In 1997 nam ze deel aan het UNtitles Music #3 festival in Eindhoven met haar eigen ensemble. Het jaar daarna was ze finaliste tijdens de ‘Alea II’ International Competition te Boston met Full Auto Shut Off, geschreven voor Combustion Chamber, en won ze de ‘Irino Prize’ in Tokio voor Mundus Sensibilis.

TOP

Ron Ford (Kansas City) studeerde compositie en piano van 1978 tot 1983 aan de Duke University te North Carolina. In 1982 en 1983 was hij docent theorie aan het Aspen Music Festival in Colorado. In 1983 verhuisde hij naar Nederland, waar hij zijn studie compositie en piano voltooide aan het Sweelinck Conservatorium in Amsterdam en het Koninklijk Conservatorium Den Haag. Zijn leraren waren o.a. Robert Heppener en Louis Andriessen. In 1984 studeerde hij bij Franco Donatoni aan de Chigiana Academie in Siena, en in 1987 ontving hij de aanmoedigingsprijs van het Amsterdam Fonds voor de Kunst voor zijn werk Song and Dance voor sopraan en kamerorkest. In 1994 was hij compositie ‘fellow’ aan het Tanglewood Festival in Massachusetts, en in 1998 ontving hij de Matthijs Vermeulen Prijs voor zijn werk Salome Fast voor groot ensemble, spreekstem en live elektronica.

TOP

Maarten van Norden studeerde compositie bij Louis Andriessen aan het Koninklijk Conservatorium te Den Haag en bij Jacob Druckman aan Yale University, waar hij in 1996 de graad van Master of Music behaalde. In 2003 voltooide hij de studie Contemporary Music through Non-Western Techniques aan het Conservatorium van Amsterdam. Hij werkte als componist en saxofonist in jazz- en modern klassieke groepen waaronder Orkest de Volharding, de Contraband en zijn eigen jazz-rockgroep Future Shock. De uitvoering door de Volharding van Cookie Girl op het Bang on a Can Festival in New York leidde tot zijn studie aan Yale University. Daar maakte hij kennis met de settheorie van Prof. Allen Forte, hetgeen van grote waarde bleek te zijn voor zijn composities. Maarten van Norden schreef o.m. voor het Radio Filharmonisch Orkest, Radio Kamer Orkest (VARA-Matinee), Nederlands Blazers Ensemble, Koor Nieuwe Muziek, Osiris Trio, Matangi Kwartet, Slagwerkgroep Den Haag en het Aurelia Saxofoonkwartet, alsmede filmmuziek. Zijn werk werd o.a. uitgevoerd in het Amsterdamse Concertgebouw, Crossing Border Festival (Toronto), Huddersfield New Music Festival, Warschauer Herbst, North Sea Jazz Festival, Djakarta Jazz Festival, Nederlandse Muziekdagen 1998 en 2001/05/06. In zijn recente werk maakt hij gebruik van karnatische (Zuid-indiasche) ritmische technieken. Zijn werk is vastgelegd op platen en cd’s en wordt uitgegeven door Donemus. Naast het componeren werkte hij als docent aan het Utrechts Conservatorium, schrijft artikelen voor het Tijdschrift voor Muziektheorie en maakt tournees met het Willem Breuker Kollektief.

TOP

Steve Martland studeerde compositie in Nederland bij Louis Andriessen. Hij werkt bijna uitsluitend met artiesten buiten het klassieke circuit: Nederlandse en Amerikaanse ensembles, free lance musici en in het bijzonder met zijn eigen Steve Martland Band, waarmee hij internationale tournees maakt. Hiernaast werkte hij met de King’s Singers en Evelyn Glennie, voor wie hij Street Songs componeerde. Zijn meestal versterkte en ritmische muziek wordt regelmatig gebruikt voor choreografieën, o.m. Dance Works voor London Contemporary Dance Theatre. Remix werd bekroond met de SACD Prize voor Video Dance Choreography Music. Principia werd de themamuziek van het BBC radioprogramma The Music Machine. Hiernaast schreef en regisseerde hij een film overLouis Andriessen. Steve Martland leidde diverse compositieprojecten projects in scholen, en hij was oprichter van Strike out, zijn eigen jaarlijkse compositiecursus voor schoolkinderen.

TOP

‘Avant pop’ componist Jacob ter Veldhuis begon z’n carrière in de rockmuziek en studeerde compositie en elektronische muziek bij Willem Frederik Bon en Luctor Ponse. In 1980 ontving hij de Prijs voor Compositie. Jacob ter Veldhuis maakt gebruik van electronica en verwerkt al samplend sound bytes van politieke redevoeringen, commercials, interviews en talk shows. Zijn groeiende bekendheid en zijn muziek die inmiddels wereldwijd gespeeld wordt leidde in 2001 tot het Jacob Ter Veldhuis Festival in Rotterdam. De zogenaamde ‘boombox’-composities, waarbij een of meer musici samenspelen met een ‘boombox’, maakten ook bij de jongste generatie musici repertoire. Het Goldrush Concerto werd een hit, evenals het Derde Strijkkwartet en Grab It! Tot zijn composities behoren verder The Garden Of Love, The Body Of Your Dreams en Jesus Is Coming en Paradiso (met Jaap Drupsteen). Jacob ter Veldhuis werkte samen met choreografen als Hans van Manen en Nanine Linning. De laatste jaren gingen nieuwe orkestwerken van hem in première bij o.a. het Rotterdams Philharmonisch Orkest, het Russian State Academy Orchestra het Gelders Orkest, het Metropole Orkest en het Koninklijk Concertgebouworkest. Voor dat laatste orkest componeerde hij  ...NOW..., voor symmetrisch stereofonisch orkest dat op het Holland Festival 2005 ovationeel werd ontvangen. Grab it! verschijnt binnenkort op de nieuwe cd/dvd box Shining City van Jacob ter Veldhuis in een uitvoering door de New Yorkse rockband Electric Kompany. Begin mei 2007 vindt in het New Yorkse Whitney Museum of American Arts een driedaags festival plaats rond het werk van Jacob ter Veldhuis.

TOP

Marco C. de Bruin studeerde elektronica aan het Zadkine College in Rotterdam. Hij vervolgde zijn opleiding aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag (docent muziek & theatermuziek) en combineerde dit met een opleiding compositie jazz, pop en wereldmuziek aan het Rotterdams Conservatorium. Privélessen van componist/arrangeur Vince Mendoza, John Clayton, Martin Fondse en Klaas de Vries completeerden zijn studie. Sinds 2005 is hij docent arrangeren aan het Koninklijk Conservatorium. Als dirigent is hij sinds 2001 verbonden aan het Haags Instrumentaal Jeugdensemble, waarvoor hij recent de stukken Do You Love Me en Time Flies schreef. In 2000 en 2001 schreef hij de winnende compositie bij de VSB Poëzieprijs. In 2003 deed hij mee aan de internationale EBU Arrangers workshop. Dit resulteerde in een carte blanche voor het Metropole Orkest. De cd La Vie est Belle is daar het resultaat van. In 2004 werd zijn compositie She’s running mad, the Virgo voor het Brussels Jazz Orchestra genomineerd voor het 26e Jazz Hoeilaart International Contest. Inmiddels heeft hij geschreven voor het Ricciotti Ensemble, het Orkest Koninklijke Luchtmacht, het Metropole Orkest, Jazz Orchestra of the Concertgebouw, Tetzepi, theatergroep The Lunatics en Combustion Chamber.

TOP

TOP

John Korsrud (Vancouver) studeerde aan de University of British Columbia en het Koninklijk Conservatorium in Den Haag bij Louis Andriessen. In 2003 was hij de tweede Canadees die een beurs ontving van de prestigieuze Civitella Ranieri Foundation in Umbrië. John Korsrud componeerde o.m. voor het Vancouver Symphony Orchestra, het CBC Radio Orchestra, het Albany Symphony's New Music Festival, Vancouver New Music en Nederlandse ensembles als LOOS, Tetzepi Bigtet, De Ereprijs en Combustion Chamber. Hij schreef voor choreografen als Lola McLaughlin, Kokoro Dance en Chick Snipper. Met zijn muziek voor de documentaires Heroines, Prisoners of Age en Drawing Out the Demos: A Film About the Artist Attila Richard Lukacs ontving hij diverse onderscheidingen. John Korsrud is leider en eerste componist van het jazz/nieuwe muziekensemble Hard Rubber Orchestra, met wie hij tournees door Europa en Canada en twee cd’s maakte, en dat de belangrijke Alcan Arts Award won in 2004. Hiernaast produceerde hij multimedia-evenementen als Enter/Exit (Vancouver East Cultural Centre), The Ice Age: The World's First New Music Ice Show (Kerrisdale Arena) en The Elvis Cantatas (St. Andrew's Wesley Church). Als trompettist speelde John Korsrud met internationale artiesten als George Lewis, Butch Morris, Barry Guy, Kenny Wheeler, Han Bennink, het NOW Orchestra, het Vancouver Ensemble of Jazz Improvisation en het Duke Ellington Orchestra, en trad op in Berlijn, Havana, Chicago, Lissabon, Amsterdam en Montreal. Hiernaast leidt hij het populaire salsa/latin-jazz Orquesta Goma Dura, met wie hij een ‘live’ cd opnam. Dit jaar is John Korsrud verbonden aan de Banff Centre’s Jazz Composition Residency.

Buma en (nothing beats) Cubic Inches. Buma is de auteursrechtenorganisatie die ervoor zorgt dat componisten, tekstdichters en muziekuitgevers geld krijgen als hun werken worden uitgevoerd. Daartoe worden overeenkomsten gesloten met bijvoorbeeld omroepen, theaters, concertzalen, organisatoren van concerten en evenementen etc. Maar Buma doet meer dan alleen de ontvangen gelden verdelen onder haar rechthebbenden. Een gedeelte van het geld wordt besteed aan ondersteuning van de Nederlandse muziek. Zo subsidieert Buma organisaties die zich met ernstige muziek bezighouden en daarnaast ook onder eigen naam projecten en evenementen die de Nederlandse muziek een warm toedragen. Met die initiatieven levert Buma een belangrijke bijdrage aan het instandhouden van de Nederlandse muziekcultuur. Dat is van groot belang voor alle betrokkenen en in het bijzonder voor onze Nederlandse muziekauteurs. Met het ondersteunen van (nothing beats) Cubic Inches onderstreept Buma haar betrokkenheid bij multidisciplinaire muziekevenementen. De opzet van het concert vindt Buma onderscheidend, het heeft een uitdagend karakter met als doel een groter publiek te bereiken door het maken van cross-overs. Bovendien heeft het project een hoog gehalte Nederlands repertoire. Voor meer info: www.bumastemra.nl.

Met dank aan: Fonds Amateurkunst Podiumkunsten, VSB Fonds, Culturele Zaken BUMA, Amsterdams Fonds voor de Kunst, ThuisKopie Fonds, Fonds Scheppende Toonkunst en Donemus.